Woensdag, 12 maart 2025
De afgelopen maand stond vooral in het teken van herstel en rustig aan doen, niet mijn sterkste kant…. zoals jullie wellicht weten. Een maand lang niet vegen en op stal iest doen is lang… maar we hebben maar 2 ogen en daar moeten we zuinig op zijn dus braaf niet gedaan. En soms gewoon stiekem, met een watje en een stuk VetRap om mijn hoofd gebonden! Mijn staaroperatie is gelukkig heel goed verlopen, bizar dat je gewoon wakker wordt en de witte waas is helemaal weg en je ziet weer alles! Wauw, blij mee. Ik heb af en toe nog, vooral in de supermarkten en met de PC zwarte blokjes in mijn ooghoek maar dat schijnt na een aantal weken ook te verdwijnen dus happy me! Ik kijk er wel naar uit als het druppelen achter de rug is en alles weer echt helemaal klaar is. Morgen naar Maarstricht voor de controle dus hopen we op groen licht!
Helaas heb ik wel nog steeds pijn in mijn heup, wat soms best lastig is. Het beperkt enorm en dan vraag ik me af waarom het zolang duurt… ook daar geldt weer voor dat ik geduld moet hebben… tja… story of my life! Maar ook hier wordt ik creatief, buiksingels van de mini's doe ik met een harkje, als ik moet bukken kan ik bijna in de spilt voorover om dé beweging maar niet te hoeven maken. Maar er is ook goed nieuws: vanaf volgende week mogen we eindelijk weer begeleid sporten! Dat vooruitzicht geeft me weer een beetje een boost en ik hoop dat het bewegen weer wat makkelijker wordt. Wel wandel ik weer iedere dag, niet heel ver maar minimaal 4.5 kilometer dus ook daar zit progressie in!
Tussen alle lichamelijke gebreken door heb ik ook mooie dagen gehad, het weer was hier afgelopen week echt heerlijk zelf in hemdje en korte broek in de tuin 'gespeeld' hihi..
Helaas was er ook veel verdriet afgelopen maand, met een groot verlies binnen de familie, zowel in Canada als hier in Nederland. Het herinnert me eraan hoe kort en kostbaar het leven is. We zeggen vaak dat we moeten genieten, doen we dat ook? Ik betrap me er ook steeds vaker op dat ik zit te zeiken of kleine stomme dingen. En hoe geniet je op dagen waarop het gewoonweg niet lukt? Want ik kan stoer en normaal overkomen, het is soms verre van dat…..
Soms is genieten niet groots of uitbundig, maar zit het in kleine dingen. Een aai aan de hond, een mooie vogel, de paardjes of schaapjes die raar doen, het varken wat gilt om niets, een rat die we eindelijk te pakken hebben en ook een herinnering aan iemand die er niet meer is. Het leven is nu eenmaal een mix van blijdschap en pijn, leven en dood en misschien is dat juist wat het zo waardevol maakt. Daarom voor nu probeer ik weer positief stap voor stap vooruit te kijken, mijn conditie weer omhoog te krijgen want 2 x narcose in 2 weken tijd is best pittig, de extra kilo's er weer af te lopen, dingen doen die me een goed gevoel geven, en laten wat me geen voldoening geeft!
Gelukkig is het weer voorzichtig aan voorjaar aan het worden en laat de natuur zich van haar mooiste kant zien. Het weer is prachtig, de knoppen aan de bomen staan op springen en de bijen zoemen weer druk rond. Het is een herinnering dat het leven altijd doorgaat en dat er, ondanks alles, altijd iets moois te vinden is al moet je er soms goed voor kijken!
Fijne avond.